دانشگاه آزاد اسلامی واحد یادگار امام خمینی(ره)
چکیده: (1453 مشاهده)
نور در قرآن کریم مفهومی کلیدی است که با معانی متعددی چون هدایت، رحمت، علم، و تجلی مرتبط است. مهمترین آیهای که بهصراحت به این مفهوم اشاره دارد، آیه ۳۵ سوره نور است که از دیرباز موضوع تأمل تفسیری و عرفانی بوده است. مفسران عرفانی با نگاهی باطنی به مفهوم نور، تفسیرهای متفاوت و گاه پارادوکسیکالی از نور ارائه کردهاند. یکی از این برداشتها، مفهوم «نور سیاه» است؛ تعبیری که در نگاه اول متناقضنماست اما در معنای اصطلاحی، به شدّت نور و فنا شدن سالک در برابر انوار ذات الهی اشاره دارد و در نگاه تفاسیر عرفانی، این مفهوم از معنای ظاهری فراتر رفته و ابعاد رمزی و شهودی به خود گرفته است. این مفهوم کمترشناختهشده اما بنیادین، در آثار عارفانی همچون ابنعربی، نجمالدین کبری، روزبهان بقلی و دیگران نمود یافته و به مرتبهای از سلوک عرفانی اشاره دارد که در آن سالک با انوار شدید الهی چنان مواجه میشود که عقل و نفس در آن محو میگردند. این نور، بهرغم نامش، نشانهای از حضور پرشدت حق و آغاز حیرت عرفانی است، نه ظلمت جهل؛ بلکه این تاریکی آگاهی شهودی و عبور از مرزهای درک عقلانی میباشد. این مقاله با رویکرد تحلیلی-توصیفی، میکوشد جایگاه معرفتی نور سیاه را در تفاسیر عرفانی قرآن کریم بررسی کرده و نشان دهد که چگونه عرفا با عبور از معناهای متعارف و ورود به لایههای شهودی و رمزی، مفاهیم بدیعی همچون نور سیاه را به منظور بیان تجربه های سلوکی عمیقتر خلق کردهاند.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تصوف و عرفان دریافت: 1404/4/17 | پذیرش: 1404/6/16 | انتشار: 1405/5/6