دانشگاه آزاد اسلامی
چکیده: (259 مشاهده)
در ادبیات عرفانی، یکی از مفاهیم کلیدی، تعالی و ارتقای انسان از مقام خاکی تا مرتبه افلاک است. در این مسیر، خاک، بهعنوان نماد تحول و تجدید، در بسیاری از آیینهای کهن و اساطیری نقش محوری ایفا میکند. این عنصر به دلیل قابلیت دگرگونی، بهویژه در فرآیندهای روحانی و عرفانی مورد توجه قرار میگیرد. در اساطیر نیز، خاک بهعنوان نمادی از تغییر و تحول شناخته میشود، چراکه این گوهر مادی قادر است با کمک مراحل معنوی و هدایت پیر، به ویژگیهای حقیقی و معنوی دست یابد. هدف اصلی این مقاله آن است که نشان دهیم چگونه عنصر مادی و بیارزش خاک با عبور از مراحل سهگانه جدایی، گذار و الحاق قادر خواهد بود در قالب انسان کامل به تشرّف و بلوغ نهایی و روحانی دست یابد. مقاله حاضر با استفاده از رویکرد اسطورهشناسی و تحلیل اشعار دو تن از عرفا، به بررسی تحول خاک تا افلاک میپردازد. خاک، به عنوان نمادی مادی، از طریق این مسیر معنوی، به فناء فیالله و اوج کمال انسانی میرسد. روش این تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و بر دگردیسی روحانی خاک تمرکز دارد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
عرفان دریافت: 1403/8/19 | پذیرش: 1404/4/8 | انتشار: 1404/12/8