چکیده: (23 مشاهده)
حدیث طلب در ظاهر دعوت به تلاش و کوشش میکند، اما در عرفان هدف نهایی، حق تعالی است و سالک در این مسیر به دنبال دریافتهای عرفانی خود است. در عرفان اسلامی اهمیت طلب چنان است که عرفای مسلمان در بیشتر موارد طلب را اولین وادی از سیر و سلوک میدانند آیا طلب موهبتی است یا اکتسابی؟ آیا طلب باید ابتدای سلوک باشد یا وجد و وصال؟ به بیان دیگر، آیا ابتدا طلب است در ادامه وصال یا ابتدا در را می گشایند و جذبه میدهند بعد طلب و تلاش بهانه ای میشود تا سالک، مطلوب را طالب شود؟ آنچه از ظاهر حدیث طلب به نظر میرسد این است که هر کس خواهان چیزی باشد و جدّ و تلاش داشته باشد به مقصود میرسد اما عرفا گویا نظری متفاوت دارند. جهت پاسخ به این مساله در این مقاله که به روش تحلیلی-توصیفی انجام شده است، دیدگاه عرفای مسلمان مورد بررسی قرار گرفته است.بر اساس یافته هایت این پژوهش، برخی از عرفا قائل به تقدم طلب و برخی قائل به تقدم وجد هستند و هرکدام از این نظریهها به مبانی فکری عارف بر میگردد. بر مبنای نگاه برخی عرفا طلب موهبتی است نه اکتسابی، پس ابتدا میدهند و سپس طلب در سالک ایجاد میشود. این نوع نگاه به شیوه خاص ایشان در عرفان عملی بر میگردد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
عرفان دریافت: 1402/12/7 | پذیرش: 1404/5/25 | انتشار: 1405/5/6