پائیز و زمستان 1404
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشگاه آزاد اسلامی
چکیده: (18 مشاهده)
در ادبیات عرفانی، یکی از مفاهیم کلیدی، تعالی و ارتقای انسان از مقام خاکی تا مرتبه افلاک است. در این مسیر، خاک بهعنوان نماد تحول و تجدید در بسیاری از آیینهای کهن و اساطیری، نقش محوری ایفا میکند و بهعنوان عنصری که قابلیت تغییر و تحول دارد، بهویژه در فرآیندهای روحانی و عرفانی مورد توجه قرار میگیرد. در اساطیر نیز، خاک بهعنوان نمادی از تغییر و تحول شناخته میشود، زیرا این عنصر مادی قادر است با کمک مراحل معنوی و هدایت پیر، به ویژگیهای حقیقی و معنوی دست یابد و موانع را کنار بزند. در مقاله پیشرو هدف اصلی آن است که نشان دهیم چگونه عنصر مادی بیارزش خاک با عبور از مراحل سهگانهای جدایی، گذار و الحاق قادر خواهد بود در قالب انسان کامل به تشرّف و بلوغ نهایی و روحانی دست یابد. مقاله حاضر با استفاده از رویکرد اسطورهشناسی و تحلیل اشعار دوتن از شعرای عارف، به بررسی این تحول از خاک تا افلاک میپردازد. خاک به عنوان نمادی مادی، از طریق این مسیر معنوی به فنا فیالله و اوج کمال انسانی میرسد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و بر دگردیسی روحانی خاک تمرکز دارد.
واژههای کلیدی: عرفان. خاک. اسطوره. آیین تشرف.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
