پائیز و زمستان 1404
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشگاه آزاد اسلام واحد اسلامشهری
چکیده: (17 مشاهده)
شطح یکی از انواع گزارههای عرفانی و از عناصر مهم زبان عرفان و مهمترین نقطه برخورد عرفان و منطق است. از دیدگاه منطق، شطح نوعی اجتماع نقیضین است و همسازی دو سویه ناهمخوان که سطح تناقضی زبان عرفان را تشکیل میدهد. براین اساس نظریات متعددی از سوی عرفانپژوهان و پژوهشگران نوین درباره علل وجود تناقضهای منطقی در شَطحیات مطرح شد. در این جهت بهرهگیری از زبان رمزی و نمادین شیوهای برای درک شطحیات عارفان تلقی شد. چنین بصیرتی به عنوان یکی از پیشفرضهای رایج در الهیات قرن بیستم است که سخن گفتن درباره وجود، اوصاف، نسبتها و افعال خداوند را نمادین دانسته است. پژوهش حاضر با شیوه توصیفی و تحلیلی و بهرهمندی از اسناد کتابخانهای درپی دریافت نظریه زبان نمادین پل تیلیش، فیلسوف و متأله مسیحی است. سمبولپنداری به عنوان یک واقعیت غایی ازآموزههای الهیاتی، از یافتههای این جستار است. در این گستره بهرهمندی از عنصر زبانی و نمادینپنداری مفاهیم و گزارهها درباره خداوند برای بررسی و تحلیل شطحیات و گشایش تناقضات ظاهری گفتار عارفان اثر بخش است.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
