پائیز و زمستان 1404
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره) قزوین،
چکیده: (17 مشاهده)
حکایتهای عرفانی یکی از کاربردیترین منابع برای رشد و شکوفایی معنویت، تعاملات انسانی و منش رفتاری در کودکان به حساب میآید. اگرچه پرداختن به این حکایتها به پرسشهای بنیادین و معناجویانه کودکان بهصورت مستقیم و غیرمستقیم پاسخ می دهد، اما طبعاً همه آنها قابلیت بازنویسی و بازآفرینی برای مخاطب کودک را ندارند. هدف پژوهش حاضر بررسی موانع روانشناختی و تربیتی در گزینش حکایتهای عرفانی برای کودکان با تکیه بر نظریه رشد شناختی پیاژه و نظریه یادگیری شناختی - اجتماعی بندورا است. این پژوهش که به روش توصیفی- تحلیلی به بررسی حکایتهای عرفانی از این منظر پرداخته، نشان میدهد بخش زیادی از این گونه حکایتها بهدلیل وجود موانع روانشناختی، زبانی، تربیتی، فکری-محتوایی و ساختار پیچیده روایی قابلیت بازنویسی و بازآفرینی برای کودکان را نیافته، به دلیل پیچیدگیهای زبانی و دوری از اقتضائات سنی و رشد شناختی اجتماعی کودک در تقویت هوش معنوی او نمیتوانند نقشی ایفا کنند.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
