دوره 17، شماره 1 - ( پائیز و زمستان 1404 1404 )
جلد 17 شماره 1 صفحات 179-163 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Aram A, Fazeli S A. (2026). The Inversion of Ethical Life in a Narrative from Fīhi mā Fīhi. JIM. 17(1), 163-179. doi:10.22034.17.1.5
URL: http://erfanmag.ir/article-1-1660-fa.html
URL: http://erfanmag.ir/article-1-1660-fa.html
آرام علیرضا، فاضلی سید احمد.(1404). وارونگی زیست اخلاقی در حکایتی از فیهمافیه پژوهشنامه عرفان 17 (1) :179-163 10.22034.17.1.5
دانشگاه قم
چکیده: (172 مشاهده)
طبق تعریف این مقاله، زیست اخلاقی به معنای سبک زندگی و سلوک فردی-اجتماعی وفادار به شهودات، اصول، یا هنجارهای مشهور و مقبول اخلاقی است. بر این مبنا، تفسیر رفتاری خاص یا سیرهای پایدار، که نافی تلقی رایج از اخلاق باشد و همزمان به عنوان پدیدهای وفادار به اخلاق معرفی شود، معادل روایتگری وارونه از زیست اخلاقی شناخته میشود. در متن حاضر، ضمن بیان حکایتی از فیهمافیه، وارونگی زیست اخلاقی در این حکایت، از منظری نقادانه بررسی خواهد شد. مقصود اخلاقی مولوی از طرح ماجرا و انعکاس وارونه پیامد آن، با نتایج زیر قابل تحلیل است: الف) از نگاه راویْ ارادهای منعطف، اما جهانفرما بر کنش انسانها حاکم بوده و فهم رمز و راز این اراده به نحو ذوقی و استحسانی میسّر میشود. ب) با مفروض دانستن این اراده است که میتوان درباره افراد کامیاب و ناکام حکم راند و کنش آنها را بر کرسی قضاوت اخلاقی نشاند. ج) روایت مورد بحث به سبب ترخیص اراده انسانی، سببساز انکار مسئولیت اخلاقی و مویّد انحلال آن به پای منش تقدیرگرای عرفانی است. د) همین روایتگری وارونه و متناسب با اهداف ریتوریک خطیب، سببی پایدار در تضعیف اخلاق عرفانی تلقی میشود.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تصوف و عرفان
دریافت: 1403/5/22 | پذیرش: 1403/9/19 | انتشار: 1404/12/8
دریافت: 1403/5/22 | پذیرش: 1403/9/19 | انتشار: 1404/12/8
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
