[صفحه اصلی ]   [Archive]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: دوفصلنامه علمی،شماره بیست و هفتم، پاییز و زمستان ۱۴۰۱ ::
برگشت به فهرست مقالات برگشت به فهرست نسخه ها
واکاوی مبحث خودشناسی، اهمیت و ابهام های آن در مثنوی های عطار (با تأکید بر تحلیل حدیث «من عرف نفسه فقد عرف ربه»)
عبدالرضا سیف، مهسا اسفندیاری
-------------------
چکیده:   (121 مشاهده)
معرفت نفس یا خودشناسی که در روان­شناسی فردیت و فردانیت نامیده می­شود، یکی از مباحث حایز اهمیت در عرفان، دین، فلسفه، روان­شناسی و علوم تربیتی محسوب می­گردد. در باور عطار، از خود بیگانگی از مهم­ترین عوامل تهدیدکنندۀ هویت حقیقی انسان است که موجب آسیب­های اعتقادی، رفتاری و اخلاقی؛ مانع از تکامل انسان، مانع از شناخت جهان، منجر به گمراهی، بی­هدفی و بی­معنایی زندگی و مهم­تر از همه مانع از شناخت حق می­شود. عطار اعتقادی به شناخت خویش در آینۀ دیگران یا سیر آفاقی ندارد؛ بلکه معتقد است انسان با سیر انفسی است که می­تواند خود را بشناسد و به کمال مطلوب خویش نایل گردد. در این مقاله با استناد به 6 دلیل به تبیین جایگاه منحصر به فردِ خودشناسی و در حقیقت رجحان آن بر هر معرفتی در اندیشۀ عطار می­پردازیم. و با توجه به محوری بودن مبحث معرفت نفس در پیوند با خداشناسی به عنوان عمده دلیل اهمیت و ارزشمندی خودشناسی در تفکر عرفانی عطار، ضمن تحلیل حدیث«من عرف نفسه فقد عرف ربه»، به­ صورتی ویژه به تبیین برخی ابهات و دشواری­های مربوط به آن می­پردازیم.
واژه‌های کلیدی: معرفت، سیر انفسی، خودشناسی، خداشناسی، عطار نیشابوری، شناخت خدا به خدا
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عطارپژوهی
دریافت: 1399/11/9 | پذیرش: 1400/3/2
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA


XML   English Abstract   Print



بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.
برگشت به فهرست مقالات برگشت به فهرست نسخه ها
دو فصلنامه علمی پژوهشنامه عرفان Pajooheshnameh Erfan
Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 30 queries by YEKTAWEB 4514