مقالات در دست انتشار
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشگاه ادیان و مذاهب
چکیده: (44 مشاهده)
چکیده
این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی مفهوم انسان کامل و شیوههای دستیابی به آن در اندیشه عرفانی مولانا جلالالدین بلخی و روانشناسی انسانگرای کارل راجرز انجام شده است. با بهرهگیری از روش تحلیل موضوعی و تحلیل فلسفی–مفهومی، تلاش شده است تا ابعاد مختلف انسان کامل، از جمله ویژگیها، مراتب رشد، موانع و راهکارهای عملی در دو دستگاه فکری عرفانی و روانشناختی تبیین گردد. یافتهها نشان میدهد که در منظومه فکری مولانا، انسان کامل مظهر اسماء و صفات الهی است که با عبور از نفس، سلوک معنوی، و فنا در حق، به مقام خلافت الهی میرسد؛ در حالیکه در دیدگاه راجرز، انسان کامل فردی است که در فرآیندی روانشناختی و پویا، با پذیرش بیقید و شرط خود، تجربه اصیل و روابط همدلانه، به خودشکوفایی و انسجام درونی دست مییابد.گرچه این دو رویکرد در مبانی معرفتشناختی و هستیشناختی تفاوتهای بنیادین دارند، اما هر دو بر رشد درونی، رهایی از صورتهای کاذب خود و حرکت به سوی تعالی انسانی تأکید دارند. این همپوشانیهای مفهومی، زمینه را برای گفتوگوی میانرشتهای و استفاده تلفیقی از آموزههای عرفانی و روانشناختی در حوزههای تربیت، رواندرمانی و توسعه فردی فراهم میکند.در نهایت، مطالعه حاضر با برجستهسازی نقاط اشتراک و افتراق میان عرفان اسلامی و روانشناسی انسانگرا، به امکان همافزایی این دو سنت در پاسخ به بحرانهای معنوی و روانی انسان معاصر اشاره دارد و افقهایی نو برای پژوهشهای میانرشتهای در حوزه کمال انسانی میگشاید.
این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی مفهوم انسان کامل و شیوههای دستیابی به آن در اندیشه عرفانی مولانا جلالالدین بلخی و روانشناسی انسانگرای کارل راجرز انجام شده است. با بهرهگیری از روش تحلیل موضوعی و تحلیل فلسفی–مفهومی، تلاش شده است تا ابعاد مختلف انسان کامل، از جمله ویژگیها، مراتب رشد، موانع و راهکارهای عملی در دو دستگاه فکری عرفانی و روانشناختی تبیین گردد. یافتهها نشان میدهد که در منظومه فکری مولانا، انسان کامل مظهر اسماء و صفات الهی است که با عبور از نفس، سلوک معنوی، و فنا در حق، به مقام خلافت الهی میرسد؛ در حالیکه در دیدگاه راجرز، انسان کامل فردی است که در فرآیندی روانشناختی و پویا، با پذیرش بیقید و شرط خود، تجربه اصیل و روابط همدلانه، به خودشکوفایی و انسجام درونی دست مییابد.گرچه این دو رویکرد در مبانی معرفتشناختی و هستیشناختی تفاوتهای بنیادین دارند، اما هر دو بر رشد درونی، رهایی از صورتهای کاذب خود و حرکت به سوی تعالی انسانی تأکید دارند. این همپوشانیهای مفهومی، زمینه را برای گفتوگوی میانرشتهای و استفاده تلفیقی از آموزههای عرفانی و روانشناختی در حوزههای تربیت، رواندرمانی و توسعه فردی فراهم میکند.در نهایت، مطالعه حاضر با برجستهسازی نقاط اشتراک و افتراق میان عرفان اسلامی و روانشناسی انسانگرا، به امکان همافزایی این دو سنت در پاسخ به بحرانهای معنوی و روانی انسان معاصر اشاره دارد و افقهایی نو برای پژوهشهای میانرشتهای در حوزه کمال انسانی میگشاید.
واژههای کلیدی: واژگان کلیدی: انسان کامل، مولانا، کارل راجرز، روانشناسی انسانگرا، عرفان اسلامی، درمان مراجع محور
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |