پائیز و زمستان 1404
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشگاه سمنان
چکیده: (16 مشاهده)
«زینیه» از سلاسل صوفیانه قرن نهم هجری قمری، بر اساس نگرش عرفانی و طریق سلوک زینالدین خوافی (م.838 ه.ق) در عهد سیاسی تیموریان و در شهر هرات ظهور یافت و دست کم تا یک قرن پس از آن به عنوان طریقتی مورد توجه در گسترۀ جهان اسلام استمرار داشت و پس از آن نیز به گونهای کمفروغ حیات خویش را ادامه داد. این طریقت که در خراسان بروز و ظهور یافت؛ پس از آن در بخش دیگری از جغرافیای فرهنگی ایران، یعنی آسیای صغیر، رشد و تکامل پیدا کرد و به ذروۀ تعالی رسید. بنیانگذار طریقت مذکور، زین الدین خوافی، خود از صوفیان ومشایخ برجستۀ طریقت سهروردیه پیروان شیخ شهابالدین عمر سهروردی (م. 632 ه.ق) بوده و دارای حق ارشاد در بین پیروان این طریقت محسوب میشده است و بنا بر ملاحظاتی که در شکلگیری سلسلههای صوفیه دخیل است و در این مقال مجال بحث از آن نیست، طریقتی مستقل اما متأثر از سهروردیه را بنا نهاد. این پژوهش با موضوع «بررسی ویژگیهای طریقت زینیه و عوامل انحطاط آن» به روش توصیفی-تحلیلی برآن است تا به معرفی و ترسیم مختصات و مبانی و مسلک آن طریقت پرداخته و ضمن بررسی تطور تاریخی، گزارشی از پیدایش و عوامل مؤثر بر زوال و افول این طریقت را ارائه نماید.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |