@article{ 
author = {Imaninasab, Ali and Izadpanah, Abbas and Shahrokhi, Seyyed Ahmadrez},  
title = {Investigating the Role of the Imaginal World in Human\'s Descending Arc from Sa\'id al-Din Farghani\'s Perspective}, 
abstract ={Sa'id al-Din Farghani, as one of the most prominent representatives of the Ibn 'Arabi school, ascribes an important role to the imaginal world (ʿālam al-mithāl) in the human journey through the descending arc and depicts the primordial covenant world (ʿālam al-dharr) within this realm. He identifies aspects of the imaginal world through which he attempts to provide a systematic and novel analysis of how humans are present in the imaginal world during the descending arc. From Farghani's perspective, the imaginal world has two aspects: one aspect that brings spirits and intellects into an imaginal form, and another aspect that transforms material beings into imaginal entities. According to Farghani, Adam's clay form at the beginning of his creation contained the particles of his progeny, and based on the second aspect of the imaginal world, both Adam and his descendants became imaginal beings and acquired souls. The emergence of individual human souls occurred at this stage, before birth and before the embryonic stage. This study demonstrates that the rational objections commonly raised against the soul's precedence over the material body do not apply to Farghani's viewpoint, and there exist narrative evidences from the Ahl al-Bayt confirming Farghani's perspective in general terms.},  
Keywords = {Imaginal World,
Descending Arc,
Primordial Covenant World,
Clay Nature,
Sa'id al-Din Farghani.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {1-22}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {بررسی نقش عالم مثال در سیر انسان در قوس نزول از نگاه سعیدالدین فرغانی},
abstract_fa ={سعیدالدین فرغانی، به عنوان یکی از برجسته‌ترین نمایندگان مکتب ابن‌عربی، نقش مهمی برای عالم مثال در سیر انسان در قوس نزول قائل شده و عالم ذر را در همین عالَم ترسیم کرده است. او برای عالم مثال، وجوهی را ذکر می‌کند که به واسطه‌ آن‌ها تلاش می‌کند تحلیلی نظام‌مند و بدیع از چگونگی حضور انسان در عالم مثال در قوس نزول ارائه دهد. از نگاه فرغانی، عالم مثال دو وجه دارد: یک وجه که ارواح و عقول را در قالب مثالی در می‌آورد و وجه دیگر که موجودات مادی را به شکل موجودات مثالی در می‌آورد. از نگاه فرغانی، صورت طینی آدم(ع) در آغاز خلقتش، مشتمل بر ذرات ذریه او بوده که آدم(ع) و ذریه او بنا به وجه دوم عالم مثال، همگی مثالی شدند و دارای نفس شدند. پدید آمدن نفوس جزئی انسان‌ها در این مرحله، پیش از تولد و پیش از مرحله جنینی بوده است. در جستار پیش‌رو، تبیین شده است که محذورات عقلی‌ای که عموماً برای تقدّم نفس بر بدن مادی ذکر می‌شود، به دیدگاه فرغانی وارد نیست و نیز شواهدی روایی از اهل بیت(ع) در تأیید اجمالی دیدگاه فرغانی وجود دارد.},
keywords_fa = {عالم مثال, قوس نزول, عالم ذر, طینت, سعیدالدین فرغانی.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.1},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1699-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1699-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Azhdari, Shirin and HoseiniMoaKhar, Seyyed Mohsen and Keshavarz, Somayeh},  
title = {Psychological and Educational Barriers in Rewriting and Recreating Mystical Anecdotes for Children (With Emphasis on Piaget\'s and Bandura\'s Theories)}, 
abstract ={Mystical anecdotes are among the most practical resources for developing and flourishing spirituality, human interactions, and behavioral character in children. Although engaging with these anecdotes responds to children's fundamental and meaning-seeking questions both directly and indirectly, naturally not all of them have the capability to be rewritten and recreated for child audiences. The aim of this research is to examine the psychological and educational barriers in selecting mystical anecdotes for children, relying on Piaget's cognitive development theory and Bandura's social-cognitive learning theory. This research, which examines mystical anecdotes from this perspective using a descriptive-analytical method, demonstrates that a large portion of such anecdotes, due to the presence of psychological, linguistic, educational, intellectual-content barriers and complex narrative structures, have not found the capability to be rewritten and recreated for children. Due to linguistic complexities and distance from age requirements and the cognitive-social development of children, they cannot play a role in strengthening children's spiritual intelligence. The study identifies specific barriers that make certain mystical anecdotes unsuitable for children aged 7-11 years, who are in Piaget's concrete operational stage. These barriers include ecstatic utterances, difficult mystical terminology, paradoxical expressions, symbolic narratives, and content promoting antisocial behaviors or depicting supernatural events that conflict with children's concrete thinking patterns.},  
Keywords = {Mystical Anecdotes, Children, Rewriting, Piaget, Bandura.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {23-45}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {موانع روانشناختی و تربیتی در بازنویسی و بازآفرینی حکایت‌های عرفانی برای کودکان (با تأکید بر نظریه‌های پیاژه و بندورا)},
abstract_fa ={حکایت‌های عرفانی یکی از کاربردی‌ترین منابع برای رشد و شکوفایی معنویت، تعاملات انسانی و منش رفتاری در کودکان به حساب می‌آید. اگرچه پرداختن به این حکایت‌ها به پرسش‌های بنیادین و معناجویانه کودکان به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم پاسخ می‌دهد، اما طبعاً همه آن‌ها قابلیت بازنویسی و بازآفرینی برای مخاطب کودک را ندارند.‌ هدف پژوهش حاضر بررسی موانع روانشناختی و تربیتی در گزینش حکایت‌های عرفانی برای کودکان با تکیه بر نظریه رشد شناختی پیاژه و نظریه یادگیری شناختی-اجتماعی بندورا است. این پژوهش که به روش توصیفی-تحلیلی به بررسی حکایت‌های عرفانی از این منظر پرداخته، نشان می‌دهد بخش زیادی از این گونه حکایت‌ها به ‌دلیل وجود موانع روان‌شناختی، زبانی، تربیتی، فکری-محتوایی و ساختار پیچیده روایی، قابلیت بازنویسی و بازآفرینی برای کودکان را نیافته، و به دلیل پیچیدگی‌های زبانی و دوری از اقتضائات سنی و رشد شناختی-اجتماعی کودک، نمی‌توانند در تقویت هوش معنوی او نقشی ایفا کنند.},
keywords_fa = {حکایت‌های عرفانی, کودکان, بازنویسی, پیاژه, بندورا.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.23},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1650-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1650-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Miri, Mohammad and Shoeibi, Mahs},  
title = {A Critical Analysis of al-Dhahabī’s Views in al-Tafsīr wa al-Mufassirūn on the Methodology of Mystical Quranic}, 
abstract ={The methodology of mystical Quranic exegesis has long faced staunch critics—some motivated by opposition to the intellectual heritage of the ahl al-ma’rifa (people of gnosis), and others by unfamiliarity with the foundational principles of this interpretive tradition. Since Muḥammad Ḥusayn al-Dhahabī stands among the most prominent of these critics, a systematic examination of his views may help clarify the substantive dimensions of the issue. An overwhelming preponderance of lacunae over competencies in al-Dhahabī’s knowledge of Islamic mysticism—encompassing both its doctrines and the principles, foundations, and methods of mystical exegesis—rendered him confused in his analysis of mystical interpretations and unsuccessful in adjudicating their validity. Al-Dhahabī possessed no adequate conception of theoretical mysticism as a discipline; and despite acknowledging his limited familiarity with the discourse of the mystics, he treated the invalidity of the mystical doctrine of the unity of being as self-evident. Nor did he hold an accurate understanding of the definition and constitutive components of ta’wīl in its technical mystical sense. In several instances, his unfamiliarity with the discourse of the ahl al-ma’rifa led him to impute Bāṭinī tendencies to mystical exegeses; in others, he judged them to be in conflict with the revealed law—whereas the masters of gnosis explicitly and vigorously rejected Bāṭinism and consistently emphasized that both exegesis and ta’wīl of the Quran are conditional upon their alignment with the substantive content of the sharī’a and the avoidance of exegesis based on personal opinion. Al-Dhahabī was equally unacquainted with the mystical theory of the spirit of meaning and its constructive functions within mystical exegesis, just as he was unaware of the approach of the ahl al-ma’rifa in anagogical exegesis. The cumulative weight of these deficiencies consistently misled him in his critique of the methodology of mystical Quranic interpretation. The present study is organized according to a descriptive-documentary method, with the dual aim of defending the intrinsic legitimacy of a principled and criterion-governed mystical exegesis and of elucidating the shortcomings in al-Dhahabī’s treatment of this exegetical approach.},  
Keywords = {Mystical Exegesis, Esoteric Interpretation, Spirit of Meaning, al-Tafsīr wa al-Mufassirūn, Anagogical Exegesis.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {46-65}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {بررسی انتقادی دیدگاه ذهبی در کتاب «التفسیر و المفسرون» پیرامون روش تفسیر عرفانی},
abstract_fa ={روش تفسیر عرفانی، منتقدان سرسختی دارد. برخی از روی مخالفت با میراث اهل معرفت و برخی به خاطر ناآشنایی با مبانی این روش، با آن به مخالفت برخاسته‌اند. ازآنجاکه ذهبی یکی از جلوداران این منتقدان به شمار می‌آید، نقد دیدگاه او می‌تواند به روشن ‌شدن جوانب موضوع کمک کند. فزونی مطلق مجهولات ذهبی نسبت ‌به معلومات وی در حوزه معارف و آموزه‌های علم عرفان و همچنین در اصول، مبانی و روش تفسیر عرفانی موجب شد تا وی در تحلیل تأویلات عرفانی سردرگم و در داوری آن‌ها ناکام بماند. او اساساً تصور درستی از علم عرفان نظری ندارد و با آنکه به سطح پایین آشنایی خود با سخن عارفان اذعان دارد، نادرستی آموزه عرفانی وحدت وجود را از واضحات به شمار آورده است. او حتی فهم درستی از تعریف و مؤلفه‌های «تأویل»، در اصطلاح عرفانی آن ندارد. ذهبی در مواردی، به خاطر ناآشنایی با سخن اهل معرفت، تفاسیر عرفانی را رمی به باطنی‌گرایی کرده و در مواردی دیگر، آن‌ها را در تعارض با شریعت، ارزیابی می‌کند؛ درحالی‌که اهل معرفت به‌شدت با باطنی‌گرایی مخالفت ورزیده و بر مشروط ‌بودن تفسیر و تأویل قرآن بر همسویی آن با محتوای شریعت و اجتناب از تفسیر به رأی، تأکید کرده‌اند. ذهبی همچنین از نظریه عرفانی روح معنا و کارکردهای مثبت آن در تفسیر عرفانی آگاهی لازم را ندارد، چنان‌که از رویکرد اهل معرفت در تفسیر انفسی نیز ناآگاه است. مجموع این ناآگاهی‌ها، رهزنِ وی در مقام نقد روش تفسیر عرفانی شده است. این پژوهش، با هدف دفاع از اصل روش تفسیر عرفانیِ همراه با ضوابط و روشن‌ شدن کاستی‌های نگاه ذهبی به این رویکرد تفسیری، به روش توصیفی-اسنادی، سامان‌یافته است.},
keywords_fa = {تفسیر عرفانی, تأویل, روح معنا, التفسیر و المفسرون, تفسیر انفسی.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.46},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1666-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1666-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Teymoori, Mohammad and Khayatian, Ghodratollah and Rezaie, Mohamm},  
title = {Investigating the Characteristics of the Zayniyya Order and the Factors of Its Decline}, 
abstract ={The Zayniyya Order, a Sufi lineage that emerged in the 9th century AH (15th century CE), was founded upon the mystical worldview and spiritual path (ṭarīqah) of Zayn al-Dīn Khwāfī (d. 838 AH/1434 CE). It arose in Herat during the Timurid political era and maintained its presence as a recognized Sufi order within the broader Islamic world for at least a century thereafter. Though its influence gradually waned, the order continued to exist, albeit with diminished vitality. Initially manifesting in the region of Khorasan, the Zayniyya Order subsequently developed and flourished in another significant part of Iran's cultural geography, namely Asia Minor, where it reached its zenith. The Zayniyya was characterized by strict adherence to Islamic law (sharīʿa) and outward religious observance. As such, it did not exhibit the doctrinal laxity occasionally observed in other Sufi traditions. Among the defining features of the order were its broad social engagements, close relations with political authorities, and active efforts to disseminate its teachings through travel and proselytization. Nevertheless, the trajectory of the Zayniyya Order shifted following the adoption, by its later shaykhs, of a mystical orientation inspired by Ibn ʿArabī, along with interpretative engagements with his metaphysical doctrines. Additionally, the infiltration of certain Shiʿi-leaning beliefs into the predominantly Sunni milieu of its host societies, combined with its entanglement in political disputes, accelerated its decline.},  
Keywords = {Zayniyya Tariqat,
Zayn al-Din Khwāfī,
9th Century Mysticism,
Manhaj al-Rashad,
Sufi Orders.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {66-84}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {بررسی مؤلفه‌های طریقت زینیه و عوامل انحطاط آن},
abstract_fa ={«زینیه»، از سلاسل صوفیانه قرن نهم هجری قمری، بر اساس نگرش عرفانی و طریق سلوک زین‌الدین خوافی (د. 838 ق)، در عهد سیاسی تیموریان و در شهر هرات ظهور یافت و دست‌کم تا یک قرن پس از آن، به عنوان طریقتی مورد توجه در گسترۀ جهان اسلام استمرار داشت و پس از آن نیز به گونه‌ای کم‌فروغ حیات خویش را ادامه داد. این طریقت که در خراسان بروز و ظهور یافت، پس از آن، در بخش دیگری از جغرافیای فرهنگی ایران، یعنی آسیای صغیر، رشد و تکامل پیدا کرد و به ذروۀ تعالی رسید. زینیه مسلکی متابع شریعت اسلام و ظاهر شرع است؛ لذا مسامحاتی که در برخی فرق صوفیانه دیده می‌شود، در این طریق مشهود نیست. از ویژگی‌های بارز آن، فعالیت‌های اجتماعی گسترده، نزدیکی به حاکمان و تلاش برای نشر عقاید از طریق سفر به مناطق مختلف است. با این حال، این طریقت با تغییر رویکردِ مشایخ آن در مخالفت با عرفان ابن‌عربی، همچنین، تأثیر گرایش به برخی اعتقادات شیعی در جامعه سنّی‌مذهب عثمانی و قرارگرفتن در مرکز مناقشات سیاسی، رو به زوال و انحطاط نهاد. این پژوهش با موضوع «بررسی مؤلفه‌های طریقت زینیه و عوامل انحطاط آن»، به روش توصیفی-تحلیلی بر آن است تا به معرفی و ترسیم مختصات و مبانی و مسلک آن طریقت پرداخته و ضمن بررسی تطور تاریخی، گزارشی از پیدایش و عوامل مؤثر بر زوال و افول این طریقت را ارائه نماید.},
keywords_fa = {طریقت زینیه, زین‌الدین خوافی, عرفان, منهج‌الرشاد.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.66},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1630-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1630-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Dakami, Mohammad Jav},  
title = {The Station of "Be, and It Is" for Humanity in This World and the Hereafter from the Perspective of Qur\'anic Verses and Traditions}, 
abstract ={Based on the verses of the Holy Qur'an and traditions of the Infallible Imams, the perfect human being is God's vicegerent on earth and must therefore benefit from the divine attributes of action as much as possible. A necessary consequence of benefiting from divine attributes of action is that one should also possess, within one's capacity, the station of "Be, and it is" (kun fa-yakūn), which is the prerogative of the Divine Presence. The station of "Be, and it is" in the logic of the Holy Qur'an means that if a person wills something, there should be no gap between their will and the existence of that thing, and as soon as they will it, that thing is realized. From the verses of the Holy Qur'an and traditions of the Infallible Imams, it appears that God Almighty grants such a station to His special servants both in this world and in the hereafter. It is through this station that prophets and divine saints acquire the ability to intervene and dispose in the world of possibility and perform extraordinary deeds. This research, utilizing the verses of the Holy Qur'an and traditions of the Infallible Imams and employing an analytical-descriptive method, has demonstrated that humans have the potential to reach a station through obedience to divine commands where willing becomes not only being able, but actually being, and if they will something, by divine permission, that thing is realized.},  
Keywords = {Be and It Is, Holy Qur'an,
This World, Hereafter,
Divine Vicegerency.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {85-100}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {مقام «کُن فَیکون» انسان در دنیا و آخرت از منظر آیات و روایات},
abstract_fa ={بر اساس آیات قرآن کریم و روایات معصومین(ع)، انسان کامل، خلیفه خدا بر روی زمین است و به همین دلیل باید از صفات فعل الهی تا حد امکان بهره‌مند باشد و لازمۀ برخورداری از صفات فعل الهی این است که او هم در حدّ خود از مقام «کُن فیکون» که شأن حضرت باری تعالی است، برخوردار باشد. مقام «کن فیکون» در منطق قرآن کریم؛ یعنی اینکه شخص اگر چیزی را اراده کند، بین ارادۀ او و موجود شدن آن چیز فاصله‌ای نباشد و به محض اراده‌کردن، آن چیز محقق گردد. از آیات قرآن کریم و روایات معصومین(ع)، چنین به دست می‌آید که خداوند متعال به بندگان خاص خود چنین مقامی را هم در دنیا و هم در آخرت می‌بخشد و با همین مقام است که پیامبران و اولیاء الهی توانایی دخل و تصرف در عالم امکان را به دست می‌آورند و کارهای خارق‌العاده انجام می‌دهند. در این تحقیق، با بهره‌گیری از آیات قرآن کریم و روایات معصومین(ع)، و با استفاده از روش تحلیلی-توصیفی اثبات شده است که این امکان برای انسان وجود دارد که با اطاعت از فرامین الهی، خود را به مقام و جایگاهی برساند که خواستن برای او نه تنها توانستن، بلکه شدن باشد و اگر چیزی را اراده کند، به اذن الهی آن چیز محقق گردد.},
keywords_fa = {کُن فَیکون, قرآن کریم, دنیا, آخرت.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.85},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1705-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1705-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {SoleimaniKoshali, Fatim},  
title = {Analysis of Islamic Mystics\' Ecstatic Utterances Based on Paul Tillich\'s Symbolic Language Theory}, 
abstract ={Ecstatic utterances (shatḥ) are one type of mystical proposition and among the most important elements of mystical language, representing the most critical point of intersection between mysticism and logic. From a logical perspective, shatḥ is a type of coincidence of contradictories and the harmonization of two incompatible aspects that constitute the contradictory level of mystical language. Accordingly, numerous theories have been proposed by mysticism scholars and modern researchers regarding the causes of logical contradictions in ecstatic utterances. In this regard, employing symbolic and metaphorical language has been considered a method for understanding mystics' ecstatic utterances. This insight, as one of the common presuppositions in twentieth-century theology, considers speech about God's existence, attributes, relations, and actions to be symbolic. The present research, using descriptive-analytical methods and library sources, seeks to analyze the paradoxical propositions of Islamic mystics based on Paul Tillich's formulation of symbolic language theory. Tillich, a Christian philosopher and theologian, developed this framework for religious discourse. Considering symbols as ultimate reality is among the theological teachings found in Tillich's perspective. In this framework, utilizing linguistic elements and considering concepts and propositions about God as symbolic is effective for examining and analyzing ecstatic utterances and resolving the apparent contradictions in mystics' speech.},  
Keywords = {Paul Tillich, Symbolic Language, Ecstatic Utterance (Shatḥ), Mysticism, Symbol.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {101-122}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {تحلیل شطحیات عارفان اسلامی با تکیه بر نظریه زبان نمادین پل تیلیش},
abstract_fa ={شطح، یکی از انواع گزاره‌های عرفانی و از عناصر مهم زبان عرفان و مهم‌ترین نقطه برخورد عرفان و منطق است. از دیدگاه منطق، شطح، نوعی اجتماع نقیضین است و همسازی دو سویه ناهمخوان، که سطح تناقضی زبان عرفان را تشکیل می‌دهد. بر این اساس، نظریات متعددی از سوی عرفان‌پژوهان و پژوهشگران نوین درباره علل وجود تناقض‌های منطقی در شَطحیات مطرح شده و بهره‌گیری از زبان رمزی و نمادین، شیوه‌ای برای درک شطحیات عارفان تلقی شد. چنین بصیرتی، به عنوان یکی از پیش‌فرض‌های رایج در الهیات قرن بیستم است که سخن گفتن درباره وجود، اوصاف، نسبت‌ها و افعال خداوند را نمادین دانسته است. پژوهش حاضر، با شیوه توصیفی و تحلیلی و بهره‌مندی از اسناد کتابخانه‌ای در پی تحلیل گزاره‌های متناقض‌نمای عارفان اسلامی، بر پایه صورت‌بندی نظریه زبان نمادین پل تیلیش، فیلسوف و متأله مسیحی است. نمادپنداری، به عنوان یک واقعیت غایی از آموزه‌های الهیاتی، از یافته‌های این جستار در گستره یافته نگاه پل تیلیش است. در این گستره، بهره‌مندی از عنصر زبانی و نمادین‌پنداری مفاهیم و گزاره‌ها درباره خداوند، برای بررسی و تحلیل شطحیات و گشایش تناقضات ظاهری گفتار عارفان اثربخش است.},
keywords_fa = {پل تیلیش, زبان نمادین, شطح, عرفان, نماد.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.101},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1667-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1667-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Zurvani, Mojtaba and Sheikh, Mahmou},  
title = {Sufi Adab: Historical Evolution of the Concept and Its Place in the Ethical System of Sufism (4th–7th Centuries AH)}, 
abstract ={This article employs a historical-comparative approach to examine the evolution of the concept of adab in classical Sufi texts from the fourth to the seventh centuries AH. The texts analyzed were selected on the basis of their historical significance and influence, encompassing the works of al-Sarrāj, al-Sulamī, al-Qushayrī, al-Ghazālī, Ibn ʿArabī, and al-Kāshānī. Drawing on a fourfold distinction within the dimensions of human existence—belief, emotion, volition, and conduct—this study demonstrates that adab pertains primarily to the behavioral dimension and is thereby distinguished from neighboring concepts such as virtues (faḍāʾil), vices (radhāʾil), spiritual stations (maqāmāt), and spiritual states (aḥwāl). This behavioral definition does not entail a disregard for the inner dimensions of human existence; rather, adab is understood in this study as the outward manifestation of inner virtues, whereby virtuous conduct both reflects the inward spiritual state and serves as the ground for its realization. The findings reveal that the definition of adab in early Sufism (al-Sarrāj, al-Qushayrī) was accompanied by conceptual ambiguity; al-Ghazālī was the first to offer a more coherent framework by situating adab clearly within the domain of conduct; and in the works attributed to Ibn ʿArabī, the concept acquired deeper metaphysical dimensions, becoming a station (maqām) that encompasses all other stations and states. The originality of this research lies in its use of comparative textual analysis of primary Sufi sources to trace the historical transformation of adab and to demonstrate why Islamic mystical ethics, in contrast to philosophical ethics grounded in virtues and vices, adopts a practice-oriented approach in which transformative conduct precedes and facilitates spiritual growth.},  
Keywords = {Adab, Ethics, Sufism, Islamic Mysticism, Ibn ʿArabī, al-Ghazālī.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {123-144}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {آداب الصوفیه: سیر تطور تاریخی مفهوم ادب و جایگاه آن در نظام اخلاقی تصوف (از قرن چهارم تا هفتم هجری)},
abstract_fa ={این مقاله با رویکرد تاریخی-تطبیقی، سیر تطور مفهوم «ادب» را در متون کلاسیک صوفیه از قرن چهارم تا هفتم هجری بررسی می‌کند. متون مورد تحلیل، بر اساس اهمیت تاریخی و تأثیرگذاری انتخاب شده‌اند و شامل آثار سراج، سلمی، قشیری، غزالی، ابن‌عربی و کاشانی می‌شوند. این پژوهش با تکیه بر تفکیک ساحت‌های چهارگانه وجود آدمی (باور، احساس، اراده و رفتار)، نشان می‌دهد که ادب در درجه نخست به بُعد رفتاری تعلق دارد و از این طریق، از مفاهیم مجاور، چون فضایل، رذایل، مقامات و احوال، متمایز می‌شود. این تعریفِ رفتاری به معنای نادیده گرفتن ابعاد درونی وجود آدمی نیست؛ بلکه ادب در این پژوهش به‌مثابه تجلی بیرونیِ فضایل درونی فهمیده می‌شود، به‌گونه‌ای که رفتار شایسته هم نشانه حال باطنی است و هم زمینه‌ساز تحقق آن. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که تعریف ادب در تصوف اولیه (سراج، قشیری) با ابهام مفهومی همراه بود؛ غزالی نخستین کسی است که چارچوبی منسجم‌تر ارائه داد و ادب را به‌روشنی در ساحت رفتار جای داد؛ و در آثار منسوب به ابن‌عربی این مفهوم ابعاد متافیزیکی یافت و به مقامی در کنار دیگر مقامات تبدیل شد. نوآوری این پژوهش در آن است که با تحلیل تطبیقی متون اولیه، تحول تاریخی مفهوم ادب را ردیابی می‌کند و نشان می‌دهد که چرا اخلاق عرفانی اسلامی، برخلاف اخلاق فلسفیِ مبتنی بر فضایل و رذایل، رویکردی عمل‌محور دارد که در آن، رفتار تحول‌آفرین مقدم بر رشد معنوی است و آن را تسهیل می‌کند.},
keywords_fa = {ادب, اخلاق, تصوف, عرفان اسلامی, ابن‌عربی, غزالی.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.123},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1783-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1783-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Ghanavi, Amir},  
title = {The Path of Perfection in Manāzil al-Sā\'irīn by Khwāja \'Abdullāh Anṣārī}, 
abstract ={The path of perfection in Islamic mysticism is among the fundamental topics of spiritual wayfaring that has been systematically and precisely addressed in the prominent work Manāzil al-Sā'irīn authored by Khwāja 'Abdullāh Anṣārī. This research aims to analyze the spiritual structure of this book and evaluate the logical coherence of its hundred stages, examining whether the presented order can serve as a comprehensive model conforming to Islamic teachings for mystical wayfaring. The research method is descriptive-analytical, based on studying the text, comparing it with similar mystical works, and examining primary Islamic sources such as the Qur'an and Sunna. First, the subject's position in Islamic mysticism is explained, then theoretical foundations and background are examined, and subsequently, the order of stages is analyzed and measured against Islamic principles. Research findings show that although the book's structure possesses apparent coherence, some stages suffer from logical ambiguity and complete harmony with Islamic principles is not observed. Nevertheless, Manāzil al-Sā'irīn remains a valuable work in the history of Islamic mysticism and can serve as a suitable foundation for deeper research in the field of mystical wayfaring. The study examines commentaries by 'Abd al-Razzāq Kāshānī and Sa'īd al-Dīn Farghānī on the text, revealing their attempts to impose systematic interpretations that may not fully reflect Khwāja's original intent.},  
Keywords = {Khwāja 'Abdullāh Anṣārī, Manāzil al-Sā'irīn, Islamic Mysticism, Hundred Stations, Spiritual Wayfaring, Analysis of Mystical Texts, Religious Teachings.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {145-162}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {مسیر کمال در منازل السائرین خواجه عبدالله انصاری},
abstract_fa ={مسیر کمال، در عرفان اسلامی از مباحث بنیادین سلوک معنوی است که در اثر برجسته «منازل السائرین» تألیف خواجه عبدالله انصاری با رویکردی نظام‌مند و دقیق مورد توجه قرار گرفته است. این پژوهش، با هدف تحلیل ساختار معنوی این کتاب و ارزیابی انسجام منطقی مراحل صدگانه‌ آن، به بررسی این مسئله می‌پردازد که آیا ترتیب ارائه‌شده می‌تواند الگویی جامع و منطبق بر آموزه‌های اسلامی برای سیر و سلوک عرفانی باشد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی است و بر مطالعه متن اثر، مقایسه با آثار عرفانی مشابه و منابع دست‌اول اسلامی مانند قرآن و سنت استوار است. ابتدا جایگاه موضوع در عرفان اسلامی تبیین شده، سپس مبانی نظری و پیشینه بررسی می‌شود و در ادامه، ترتیب مراحل تحلیل شده و با اصول اسلامی سنجیده می‌شود. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که گرچه ساختار کتاب از انسجام ظاهری برخوردار است، در برخی مراحل دچار ابهام منطقی بوده و هماهنگی کامل با اصول اسلام مشاهده نمی‌شود. با این حال، «منازل السائرین» همچنان اثری ارزشمند در تاریخ عرفان اسلامی است و می‌تواند مبنای مناسبی برای پژوهش‌های عمیق‌تر در حوزه سلوک عرفانی به ‌شمار رود.},
keywords_fa = {خواجه عبدالله انصاری, منازل السائرین, عرفان اسلامی, صد منزل, سلوک معنوی, تحلیل متون عرفانی, آموزه‌های دینی.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.145},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1613-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1613-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Aram, Alireza and Fazeli, Seyyed Ahm},  
title = {The Inversion of Ethical Life in a Narrative from Fīhi mā Fīhi}, 
abstract ={According to the definition adopted in this article, ethical life refers to a lifestyle and individual-social conduct faithful to well-known and accepted moral intuitions, principles, or norms. On this basis, the interpretation of specific behavior or a persistent practice that contradicts the common understanding of ethics while simultaneously being presented as a phenomenon faithful to ethics is recognized as an inverted narration of ethical life. In the present study, a narrative from Rumi's Fīhi mā Fīhi is presented, and the inversion of ethical life in this narrative is examined from a critical perspective. Rumi's moral purpose in presenting the story and its inverted reflection of consequences can be analyzed through the following results: (a) From the narrator's viewpoint, a flexible yet world-governing will rules over human actions, and understanding the mystery of this will is possible through intuitive and aesthetic means. (b) It is by presupposing this will that one can judge successful and unsuccessful individuals and place their actions on the seat of moral judgment. (c) The narrative in question, by dismissing human will, causes the denial of moral responsibility and confirms its dissolution into a fatalistic mystical disposition. (d) This same inverted narration, appropriate to the rhetorical goals of the orator, is considered a persistent cause in weakening mystical ethics.},  
Keywords = {Mystical Ethics, Moral Will, Rhetoric, Fīhi mā Fīhi, Moral Responsibility.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {163-179}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {وارونگی زیست اخلاقی در حکایتی از فیه‌مافیه},
abstract_fa ={طبق تعریف این مقاله، زیست اخلاقی به معنای سبک زندگی و سلوک فردی-اجتماعی وفادار به شهودات، اصول، یا هنجارهای مشهور و مقبول اخلاقی است. بر این مبنا، تفسیر رفتاری خاص یا سیره‌ای پایدار، که نافی تلقی رایج از اخلاق باشد و همزمان به عنوان پدیده‌ای وفادار به اخلاق معرفی شود، معادل روایتگری وارونه از زیست اخلاقی شناخته می‌شود. در متن حاضر، ضمن بیان حکایتی از فیه‌مافیه، وارونگی زیست اخلاقی در این حکایت، از منظری نقادانه بررسی خواهد شد. مقصود اخلاقی مولوی از طرح ماجرا و انعکاس وارونه پیامد آن، با نتایج زیر قابل تحلیل است: الف) از نگاه راویْ اراده‌ای منعطف، اما جهان‌فرما بر کنش انسان‌ها حاکم بوده و فهم رمز و راز این اراده به نحو ذوقی و استحسانی میسّر می‌شود. ب) با مفروض دانستن این اراده است که می‌توان درباره افراد کامیاب و ناکام حکم راند و کنش آن‌ها را بر کرسی قضاوت اخلاقی نشاند. ج) روایت مورد بحث به سبب ترخیص اراده انسانی، سبب‌ساز انکار مسئولیت اخلاقی و مویّد انحلال آن به پای منش تقدیرگرای عرفانی است. د) همین روایتگری وارونه و متناسب با اهداف ریتوریک خطیب، سببی پایدار در تضعیف اخلاق عرفانی تلقی می‌شود.},
keywords_fa = {اخلاق عرفانی, اراده اخلاقی, ریطوریقا, فیه‌مافیه, مسئولیت اخلاقی.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.163},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1660-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1660-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {KarimiyanSeyghalani, Ali},  
title = {Foundations of Divine Proximity in Islamic Philosophy}, 
abstract ={One of the most important issues in ontology and anthropology is the question of humanity's ultimate perfection, with the primary factor of anxiety being perplexity in epistemology. Muslim thinkers, inspired by revelation, have no doubt that humanity's ultimate perfection is divine proximity (qurb ilāhī), though unfortunately its understanding has been subject to popular misconceptions. This article aims to expand epistemological horizons regarding the ontological and epistemological foundations of divine proximity in Islamic philosophy. Research findings indicate that divine proximity belongs to the category of "witnessing the secrets of the invisible world" and is a "gradational" matter that ultimately culminates in "witnessing the detailed in the comprehensive" or "witnessing multiplicity in unity and the illuminative relation existing in the system of being." The ranking of human beings also relates to this gradational nature of divine proximity. The beginning of proximity is witnessing the secrets of the world of dominion (malakūt), and its endless end is witnessing the annihilation of longitudinal and latitudinal multiplicities in the divine essence. Moreover, divine proximity is voluntary wayfaring related to worldly life and not afterlife, and what we encounter in the hereafter is only the inner dimension of the scope of witnessing development in worldly life.},  
Keywords = {Divine Proximity, Epistemological Development, Invisible Worlds, Presential Gradation, Locus of Proximity Realization.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {180-204}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {مبانی قرب الهی در حکمت اسلامی},
abstract_fa ={یکی از مسائل بسیار مهم در حوزه هستی‌شناسی و انسان‌شناسی، مسأله کمال نهایی انسان است و عامل اصلی اضطراب در آن، حیرانی در حوزه معرفت‌شناسی است. این در حالی است که اندیشمندان مسلمان با الهام از منبع وحی، هیچ تردیدی ندارند که کمال نهایی انسان، همان قرب الهی است که متأسفانه فهم از آن، دچار عرفی‌نگری شده است. هدف این نوشتار، گشایش افق معرفتی در خصوص مبانی هستی‌شناختی و نیز معرفت‌‌شناختی قرب الهی در حکمت اسلامی است. یافته‌های این نوشتار حکایت از این مطلب دارد که قرب الهی، از مقوله «شهود أسرار عالم غیب» و امری «تشکیکی» است که در نهایت، به «شهود المفصل مجملاً» یا همان «شهود کثرت در وحدت و إضافه إشراقیه موجود در نظام هستی» ختم می‌شود. «عامل رتبه‌بندی انسان‌ها» نیز به همان تشکیکی بودن قرب الهی باز می‌گردد. شروع قرب، از شهود أسرار عالم ملکوت و پایان بی‌پایان آن، شهود فنای کثرات طولی و عرضی، در ذات الهی است. همچنین قرب الهی، سلوک اختیاری مربوط به حیات دنیوی است و نه حیات اخروی، و آنچه در آخرت با آن مواجه می‌شویم، تنها باطن دامنه توسعه‌یافتگی شهودی در حیات دنیوی است.},
keywords_fa = {قرب الهی, توسعه یافتگی معرفتی, عوالم غیبی, تشکیک شهودی, ظرف تحقق قرب.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.180},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1637-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1637-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Motieshirazi, Leila and Khaleghzadeh, MohammadHadi and Masoumi, MohammadRez},  
title = {Earthly Myths: The Manifestation of Mysticism in Initiation Rites (Case Study: Abdurrahman Jami and Shaykh Mahmud Shabestari)}, 
abstract ={In mystical literature, one of the key concepts is humanity's ascension and elevation from the earthly station to celestial ranks. In this journey, earth (khāk) as a symbol of transformation and renewal plays a central role in many ancient traditions and myths, particularly due to its capacity for metamorphosis in spiritual and mystical processes. In myths, earth is recognized as a symbol of change and transformation, as this material substance can attain true spiritual qualities through mystical stages and guidance of the spiritual master (pīr). This article aims to demonstrate how the worthless material element of earth, by passing through the threefold stages of separation, transition, and incorporation, becomes capable of attaining spiritual maturity and honor as the Perfect Human. Using a mythological approach and analyzing the poetry of two mystical poets—Abdurrahman Jami and Shaykh Mahmud Shabestari—this study examines the transformation from earth to the celestial spheres. Earth as a material symbol, through this spiritual path, reaches annihilation in God (fanā fī Allāh) and the apex of human perfection. The research employs a descriptive-analytical method focused on spiritual metamorphosis of earth, demonstrating how this base material substance undergoes profound mystical transformation through initiation rites to become worthy of divine trust and ultimate human realization.},  
Keywords = {Mysticism, Earth, Myth, Initiation Rites.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {205-227}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {اسطوره‌های خاکی: تجلی عرفان در آیین تشرف (موردکاوی: عبدالرحمن جامی، شیخ محمود شبستری)},
abstract_fa ={در ادبیات عرفانی، یکی از مفاهیم کلیدی، تعالی و ارتقای انسان از مقام خاکی تا مرتبه افلاک است. در این مسیر، خاک، به‌عنوان نماد تحول و تجدید، در بسیاری از آیین‌های کهن و اساطیری نقش محوری ایفا می‌کند. این عنصر به دلیل قابلیت دگرگونی، به‌ویژه در فرآیندهای روحانی و عرفانی مورد توجه قرار می‌گیرد. در اساطیر نیز، خاک به‌عنوان نمادی از تغییر و تحول شناخته می‌شود، چراکه این گوهر مادی قادر است با کمک مراحل معنوی و هدایت پیر، به ویژگی‌های حقیقی و معنوی دست یابد. هدف اصلی این مقاله آن است که نشان دهیم چگونه عنصر مادی و بی‌ارزش خاک با عبور از مراحل سه‌گانه جدایی، گذار و الحاق قادر خواهد بود در قالب انسان کامل به تشرّف و بلوغ نهایی و روحانی دست یابد. مقاله حاضر با استفاده از رویکرد اسطوره‌شناسی و تحلیل اشعار دو تن از عرفا، به بررسی تحول خاک تا افلاک می‌پردازد. خاک، به عنوان نمادی مادی، از طریق این مسیر معنوی، به فناء فی‌الله و اوج کمال انسانی می‌رسد. روش این تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و بر دگردیسی روحانی خاک تمرکز دارد.},
keywords_fa = {عرفان, خاک, اسطوره, آیین تشرف.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.205},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1686-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1686-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}

@article{ 
author = {Motamedi, Ahmadreza and Rezaee, Ali and Motamedi, Shim},  
title = {The Capacities of Tarkovsky\'s Cinema in Promoting Anti-Materialist Thought}, 
abstract ={Andrei Tarkovsky is one of the most influential artists in cinema history who was born and raised during the period of materialist philosophical dominance in the Soviet Union. However, by adopting his personal approach to art, he created works that were anti-materialist in both structure and content. In this research, considering the materialist philosophical background of the Soviet Union during Tarkovsky's lifetime, we have enumerated the anti-materialist aspects of Tarkovsky's cinema in both structural and thematic sections using a descriptive-analytical approach to his works. The result is that Tarkovsky's cinema can be considered structurally possessing components for transcending matter to meaning, and thematically can be divided into two periods: life in the former Soviet Union with a negative view of materialist philosophy, and life in Western Europe with a positive view of spirituality, faith, and even religion. This study examines five major films from Tarkovsky's seven feature films: Andrei Rublev, Solaris, and Stalker from his Soviet period, and Nostalghia and The Sacrifice from his Western European exile period. The analysis demonstrates how Tarkovsky's philosophical stance against materialism manifested in his distinctive cinematic techniques—including extended takes, minimal editing, use of color, and integration of nature—and in his narratives featuring protagonists who pursue transcendent ideals through sacrifice and suffering despite material circumstances.},  
Keywords = {Materialism, Dialectic, Idealism, Matter, Form, Spirituality, Faith.},
volume = {17},
Number = {1}, 
pages = {228-249}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {ظرفیت‌های سینمای تارکوفسکی در ترویج اندیشه ضدّ ماتریالیستی},
abstract_fa ={تارکوفسکی یکی از هنرمندان تأثیرگذار تاریخ سینما است که در دوره غلبه نگاه فلسفی ماتریالیست بر اتحاد جماهیر شوروی متولد شده و رشد کرد. اما او با اتخاذ رویکرد شخصی خود در هنر، آثاری را خلق کرد که هم در ساختار و هم در مضمون ضدّ ماتریالیستی بودند. ما در این پژوهش، با توجه به زمینه فلسفی ماتریالیستی اتحاد جماهیر شوروی در دوران زیست تارکوفسکی، با رویکردی توصیفی-تحلیلی به آثار وی، شئون ضدّ ماتریالیستی سینمای تارکوفسکی در دو بخش ساختاری و مضمونی را احصا نمودیم. نتیجه آنکه سینمای تارکوفسکی را می‌توان از لحاظ ساختار، واجد مؤلفه‌هایی برای عبور از ماده به معنا دانست و از لحاظ مضمون، به دو دوره زیست در شوروی سابق با نگاهی سلبی به فلسفه ماتریالیستی، و زیست در اروپای غربی با نگاه ایجابی به معنویت، ایمان و حتی دین و مذهب دانست.},
keywords_fa = {ماتریالیسم, دیالکتیک, ایدئالیسم, ماده, صورت, معنویت, ایمان.},

doi = {10.66224/erfan.17.1.228},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-1696-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-1696-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2026}  
}