@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {1-28}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {بررسی دیدگاه میبدی پیرامون شیطان در دو نوبت شرعی و عرفانی کشف الاسرار},
abstract_fa ={چکیده: در کشف­الاسرار آیات قرآن از منظر دو رویکرد شرعی و عرفانی تفسیر شده است. نویسنده این تفسیر با درنظر گرفتن اینکه دو حوزه مختلف شرع و عرفان دیدگاه­هایی متفاوت و گاه متضاد نسبت به یک پدیده دارند، به‌طور ناخودآگاه در هر یک از این دو حوزه فکری تحت تأثیر جهان­بینی­های پذیرفته شده همان حوزه واقع گشته و آیات، مسائل و پدیده­های مشترک قرآنی با ورود به هر رویکرد در راستای دیدگاه­های آن، مورد تفسیر و تحلیل قرار گرفته است. نمونه­ای از این رویکردهای دوگانه، در نگرش نویسنده نسبت به پدیده شیطان مشاهده می‌شود. ازاین‌رو این مقاله بر آن است تا با بررسی صورت­بندی گفتمانی میبدی در دو نوبت شرعی و عرفانی کشف ‌الاسرار، دوگانگی رویکرد نویسنده نسبت به شیطان و جهان‌بینی­های هم‌راستا با هر حوزه فکری در این اثر  نسبت به این پدیده را مورد کاوش قرار دهد. کلید واژه­ها: میبدی، کشف الاسرار، شیطان، شرع، عرفان، گفتمان  },
keywords_fa = {میبدی, کشف الاسرار, شیطان, عرفان, گفتمان},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-744-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-744-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {29-50}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {گونه‌شناسی دلایل و شواهد کاربرد «اسم خدا» به معنای اسم عینی در احادیث اهل بیت (ع)},
abstract_fa ={چکیده: مباحث اسما و صفات الهی از پردامنه‌ترین مباحث الاهیاتی است. این مقاله برای اثبات کاربرد اسم خدا در معنای غیر لفظی، با روش کتابخانه‌ای در گردآوری مطالب، و شیوه اسنادی در نقل دیدگاه‌ها، و روش تحلیل محتوا (توصیفی -تحلیلی) در تجزیه و تحلیل داده‌ها، استدلال‌های برگرفته از احادیث از اهل بیت(ع) را گونه‌شناسی و تحلیل نموده و به این نتیجه دست یافته است که از مجموع روایات اهل بیت(ع) در جوامع روایی شیعی، قراین و دلایل گوناگون - از قبیل: استناد آثار تکوینی به اسمای الهی، معرفی امور تکوینی به عنوان اسم خدا، استقرار در ذات و بیرون نیامدن از حیطه ذات الهی، برگرفته شدن اسمای الهی از یکدیگر، اتصاف به اوصاف غیر متناسب با اوصاف اسم لفظی، و ظهور خدا از مظهریت اسم برای اولیا و تحقق اولیا به حقیقت اسم - دلیل بر کاربرد اسم خدا در معنای تکوینی و عینی است. کلیدواژه‌ها: اهل بیت(ع)، اسم خدا، اسمای الهی، لفظی، تکوینی، عینی},
keywords_fa = {اهل بیت,اسم خدا,اسمای الهی,لفظی,تکوینی,عینی},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-746-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-746-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {51-71}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {عرفان خراسان و ابن‌عربی، تفاوت‌های نظری},
abstract_fa ={چکیده: هرچند نمی‌توان بررسی تاریخی دقیقی درباره خاستگاه تصوف خراسانی و تشخص آن در قرون اولیه دربرابر طریقت‌ها و مکاتب عرفانی عراق و شام صورت داد ولی می‌توان استقلال این مکتب را چه قبل و چه بعد از ابن‌عربی به رسمیت شناخت، تأثیر و تأثرات آن را در مواجهه با مکتب ابن‌عربی و شارحانش بررسی نمود، عرفان نظری آن را بیشتر شناخت و با عرفان نظری محیی‌الدینی مقایسه کرد. اوج مخالفت‌های صوفیه را با وحدت وجود، می‌توان در عرفای خراسانی یافت؛ تا آنجا که دربرابر آن، نظریه «وحدت شهود» را مطرح کردند. به‌رغم این مخالفت‌ها، گرایش تدریجی عرفای خراسانی به ابن‌عربی نیز موضوع بسیار مهمی است. با در کنار هم گذاشتن حقایقی از این دست، می‌توان نظام فکری کاملاً متفاوتی برای صوفیانِ رسمیِ دارای سلسله در نظام‌های سنتیِ خانقاهی ترسیم کرد، دربرابر عرفان نظری ابن‌عربی و شارحانش. پیدایش نظریه «وحدت شهود» دربرابر وحدت وجود، تنها با بررسی این‌گونه از تفاوت‌ها قابل توجیه خواهد بود. انگیزه‌های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و مواردی از این دست، دربرابر تفاوت‌های چشمگیر نظری رنگ می‌بازند و درنتیجه، بر عمق مخالفت‌های ابتدایی عرفای مکتب خراسان در این باب افزوده می‌شود. کلیدواژه‌ها: عرفان خراسان، مکتب ابن‌عربی، وحدت وجود، وحدت شهود},
keywords_fa = {عرفان خراسان, مکتب ابن عربی, وحدت وجود, وحدت شهود},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-748-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-748-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {51-71}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {عرفان و تصوف در منظومۀ فکری علامه مجلسی},
abstract_fa ={چکیده: عرفان اسلامی برخلاف دیگر شاخه­های علوم اسلامی، تنها درمیان قشر اندیشمند و عالم باقی نماند و با مخاطب قرار دادن عموم مردم، جریانی باعنوان تصوف را در جامعۀ اسلامی ایجاد کرد. بحث بر سر شرعی بودن یا نبودن عرفان اسلامی، عالمان متشرع را در دو گروه مخالفان و موافقان عرفان نظری قرار داد. در دورۀ صفوی اندیشه­های ضد تصوف در آثار عالمان متشرع و فقیهان، بیشتر نمایان می­شد که با انگیزه­های مذهبی و  روشن­گری پیوند داشت. درحالی­که گروهی مانند محمدطاهر قمی و میرلوحی از اساس با اندیشه­های عرفا مخالف بودند، عالمانی چون ملا محسن فیض­ کاشانی و ملاصدرا با تمایز نهادن میان اندیشه­های عرفان نظری و عملکرد صوفیان بازاری و عوام به دنبال استفاده از نظریه­های عرفانی در تفسیر متون دینی بودند. علامه محمدباقر مجلسی دیدگاه و موضعی میان دو گروه عالمان پیش‌‌گفته اتخاذ نمود. وی با تمایز نهادن میان اندیشه­های عرفان نظری و مناسک صوفیان عوام، رسوم و اعتقادات گروه دوم را مطلقاً باطل و غیرشرعی و عقلی اعلام کرد؛ ازسوی­دیگر، در برخورد با بزرگان عرفان و اندیشه­های آنان، اصل تفسیر عرفانی برمبنای مکتب امامان شیعه(ع) را پذیرفت. تقسیم جریان تصوف به شیعه و اهل‌سنت و تبیین آموزه­های پذیرفته شده مشترک میان تشیع و تصوف، دو محور اصلی بومی­کردن عرفان نظری توسط علامه مجلسی است.},
keywords_fa = { علامه مجلسی, عرفان نظری, تصوف عامیانه, تفسیر عرفانی},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-758-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-758-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {73-93}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {جایگاه صبر در منظومۀ فکری نجم ‌دایه},
abstract_fa ={چکیده: برای شناخت و فهم هر منظومۀ فکری گریزی از کشف دال­های مرکزی و دقیقه­های پیرامون آن نیست؛ زیرا دال­های مرکزی مثل ثوابت نجومی موجب انسجام و چفت­ و بست عناصر و اجزای مختلف آن می­شود. در جستار حاضر صبر را که از مضامین اصلی و پرتکرار زندگانی بشری و از دال­های مرکزی و پربسامد منظومه فکری نجم­دایه به­شمار می­رود در آثار مختلف او کاویدیم. برای تبیین این مهم با روش تحلیلی اسنادی و دو رویکرد  بینامتنی و قرائت متنی سعی کردیم ابتدا به تبارشناسی لغوی و اصطلاحی آن در فرهنگ­های لغت تک­زبانه و دوزبانه و عهدین و قرآن و حدیث بپردازیم تا نشان دهیم هر منظومۀ فکری پایه­های خود را بر پایه باورها و یافته­های پیش از خود بنا می­کند و در ائتلاف با فرهنگ­های پیش از خود تکوین می­یابد. در پایان به این نتیجه رسیدیم نجم­دایه که خود از محدثان مبرز زمان خویش بوده صبر را از مقامات رسول­الله(ص) دانسته­ است و از سه منظر صبر بر طاعت، صبر در معصیت و صبر در مصیبت بدان نگریسته و آن را ادامه زهدی دانسته که درنهایت منجر به رضای الهی می‌گردد. درنهایت به این نتیجه رسیدیم که نگرش دین­مدارانه صوفیانه نجم­دایه که نشان­گر بعد دانشمندی اوست با بهره­مندی از بینشمندی که زائیده استراتژی تأویل­گرایی وی است توانسته تفسیر و برداشت نوینی از این دال مرکزی گفتمان­های شریعتی و زهدی و طریقتی ارائه دهد و به تعبیری آن را از آن خود کند.},
keywords_fa = {صبر, تصوف, دال مرکزی, نثر عرفانی, نجم ‌دایه},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-753-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-753-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {74-93}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {جایگاه و نحوۀ تعامل فکر و ذکر در سنت اول عرفانی},
abstract_fa ={چکیده: فکر و ذکر از مباحث مهم عرفان اسلامی به‌شمار می‌روند که در هر دو سنت عرفانی جایگاه ویژه‌ای در سیر استکمالی سالکان دارند. در سنت اول عرفانی بخشی از آرای عارفان در باب فکر و ذکر به‌تبیین هر یک از آن‌ها و بیان جایگاه و اهمیتشان در سیر و سلوک اختصاص یافته و بخش دیگری از دیدگاه‌ها رابطۀ فکر و ذکر و نحوۀ تعاملشان با یکدیگر را شرح و تبیین کرده است. اگرچه برخی عارفان سنت اول فکر و ذکر را به‌منزلۀ دو بال برای سالک بر‌شمرده‌اند اما دربارۀ نحوۀ تعامل این دو، دیدگاه‌های گوناگون و گاه متعارضی در سنت اول عرفانی بیان شده است. به‌دلیل جایگاه مهم فکر و ذکر در سلوک و نیز اهمیت تعامل این دو در سیر استکمالی ضروری است که وجوه گوناگون تعامل و ارتباط فکر و ذکر با یکدیگر در سنت اول عرفانی تبیین شود و دلیل اختلاف آرای عارفان در باب فکر و ذکر بیان گردد. این مقاله آرای مختلف مشایخ سنت اول عرفانی را در باب نحوۀ ارتباط و تعامل فکر و ذکر بررسی و دلیل تشتت این دیدگاه‌ها را تبیین ساخته است. در باب اختلاف دیدگاه‌های عرفای سنت اول در باب فکر و ذکر می‌توان گفت بدان جهت که فکر و ذکر هر دو مراتبی دارند، نظریات هر یک از عارفان ناظر به‌مرتبه‌ای بوده و بر این اساس آرای ایشان در این باب گوناگون است و گاه متعارض می‌نماید.},
keywords_fa = {عرفان خراسان, مکتب ابن‌عربی, وحدت وجود, وحدت شهود},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-749-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-749-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {95-114}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {تمایز عرفان عملی و اخلاق از حیث موضوع},
abstract_fa ={چکیده: در این نوشتار به این مسئله پرداخته شده است که بین «عرفان عملی» و «اخلاق فلسفی» با دو رویکرد معرفت‎شناختی و وجود‎شناختی، چه نسبتی برقرار است. به همین جهت و با پیش‎فرض علم دانستن اخلاق فلسفی و عرفان عملی، تعاریف هریک مورد تحلیل و بررسی قرار گرفت و مشخص شد عرفان عملی «مجموعه گزاره‎های باید و نبایدی مربوط به باطن سالک» و اخلاق فلسفی «مجموعه گزاره‎های باید و نبایدی مربوط به نفس صاحب قوا» است و ازآنجاکه «باطن سالک» در هر دو رویکرد مذکور، جامع‎تر از «نفس صاحب قوا» است، این نتیجه حاصل شد که حوزه عرفان عملی گسترده‎تر از اخلاق است.},
keywords_fa = {عرفان عملی, اخلاق فلسفی, موضوع, نفس, باطن},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-752-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-752-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {137-164}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {کارکرد استعاره در بیان تجارب عرفانی
روزبهان بقلی در عبهر العاشقین},
abstract_fa ={کاربرد استعار­ه­های مفهومی در هر متن، نشان از بینش گوینده و تجربه زیستی او دارد. تجارب عرفانی که بخشی از تجارب زیستی عارف در برخورد با امور غیبی به شمار می­رود، برای بیان مفاهیم خود به زبان رمزی و استعاری تمسک می­جوید. روزبهان بقلی، مشهور به شیخ شطاح، آثار خود را محملی برای بیان استعاری مشاهدات و مکاشفات عرفانی خود قرار داده است. ازاین‌رو، این پژوهش بر آن است از میان آثار متعدد روزبهان، عبهرالعاشقین را که آیینه تمام­نمای طریقت اوست براساس استعاره مفهومی مورد بررسی قرار دهد تا از این رهگذر به نگاشت و طرح‌واره مفهومی و استعاره­های بنیادین اندیشه او دست یابد و علل آن را در حدّ توان بررسی نماید. حاصل تحقیق، نشان از آن دارد که مفهوم تجلی اصلی­ترین درون­مایه­ عبهرالعاشقین به‌شمار می­رود که در قالب استعاره­های بنیادین کشف و التباس نمود پیدا کرده است. این استعاره­ها اگرچه ابداعی نیستند، اما در شکل­گیری نگاشت مفهومی روزبهان که «جهان، لباسی است بر قامت عروس حقیقت» نقش بسزایی دارند. این طرح­واره مفهومی که برگرفته از طریقه جمال­پرستی روزبهان (استعاره عروس) و مفاهیم و اصطلاحات رمزی رایج در میان اهل تصوف (لباس) می­باشد، به سبک روزبهان اصالتی خاص بخشیده و آثار او را از سایر عرفا متمایز کرده است.},
keywords_fa = {عرفان عاشقانه, عبهرالعاشقین, تجربه عرفانی, استعاره مفهومی},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-754-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-754-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {165-184}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {تحلیل روش‌شناختی تفسیر عرفانی و مبانی آن 
از منظر صدرالدین قونوی},
abstract_fa ={چکیده: با تتبع در آثار تفسیری جهت رسیدن به تأویلات عرفانی دو روش کلی وجود دارد؛ اول روش کشفی الهامی که مختص به صاحبان ذوق و اهل کشف و شهود است که مدعی‌اند حقایق باطنی کتاب تکوین و کتاب تشریع را شهود کرده و تطابق کامل بین این دو کتاب را با تمام وجود در درون خود، حس کرده‌اند و لذا از آیات قرآنی حقایقی را می‌فهمند که دیگران از فهم آن عاجزند. روش دوم، کاربست روش‌های فنی عمومی است، بدین معنا که حتی کسانی که اهل کشف و شهود نیستند به‌وسیله این روش‌ها بتوانند به برخی از معانی باطنی قرآن راه پیدا کنند و حتی اگر حقیقت آن‌ را هم نفهمند، بتوانند از طریق قواعد و مبانی مورد پذیرش عموم مردم به آن‌ علم پیدا کنند. محقق قونوی از هر دو روش برای فهم نصوص دینی بهره برده است. لیکن بیشترین تأکید مقاله حاضر، بر روش فنی عمومی وی است چرا که این روش می‌تواند مورد استفاده عموم متفکران اسلامی واقع شود. به نظر نگارندگان مبانی این روش تفسیری قونوی را می‌توان به سه دسته کلی تقسیم نمود: مبانی هستی‌شناسی، معرفت‌‌شناسی و زبان‌شناختی. این نوشتار ضمن تبیین این مبانی درصدد تبیین این نکته است که روش تفسیر عرفانی قونوی مبتنی‌بر اصول استواری است که در کنار جهت‌گیری عرفانی و توجه به جنبه‌های باطنی و معنوی و کشف اسرار و اشارات، از نگرش زبان‌شناختی در تفسیر آیات و احادیث نیز غفلت نکرده است.},
keywords_fa = {روش‌شناختی تفسیر, تفسیر عرفانی, تأویل عرفانی, ظاهر و باطن قرآن},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-755-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-755-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {185-203}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {مرگ ارادی (تسلط بر نفس)},
abstract_fa ={چکیده: مرگ ارادی یا موت اختیاری، یا مرگ پیش از مرگ، اصطلاحاتی عرفانی است که صوفیه در تأویل آیات: «فَتُوبُوا إِلَی بَارِئِکُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ» و «وَالَّذینَ جاهَدوا فینا لَنَهدِیَنَّهُم سُبُلَنا» و یا احادیثی مانند: «مُوتُوا قَبلَ اَن تمُوتُوا» می­آورند و آن را عبارت از تسلط بر نفس و خواسته­های نفسانی می­دانند، و طبق تعاریفی، آن را به موت­های ابیض، اسود، احمر و اخضر تقسیم می­کنند، درعین­حال راهکارهایی نیز برای رسیدن به این مهم به مریدان خویش می­دهند. تعبیر ولادت ثانی هم برداشتی دیگر از این اصطلاح است. در ادیان و مکاتیب دیگر نیز مراحلی را برای انقیاد و حتی قمع کلی نفس پیشنهاد می­دهند، اما در عرفان اسلامی برخلاف بیشتر آن­ها تسلط و در اختیار گرفتن نفس مد نظر است نه نابودی آن. گفتنی است نوعی دیگر از مرگ ارادی در تصوف مطرح است که پس از موت اختیاری در معنای تسلط بر نفس، عارف را حادث می­شود، و آن موت اختیاری در مفهوم اطلاع و آگاهی از زمان واقعی مرگ جسمانی است که در مجالی دیگر بیان خواهد شد.},
keywords_fa = {عرفان, مرگ ارادی, تسلط بر نفس},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-756-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-756-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {205-224}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {ملاصدرا و جمع دیدگاه عرفا و حکما در صادر اول},
abstract_fa ={چکیده: صادر اول از مسائل مهم فلسفی نزد قائلان به­ترتیب در آفرینش است. مکاتب مختلف الهی و بشری دراین­باره سخن گفته­اند، در حوزۀ معارف اسلامی عرفا وجود منبسط و حکما عقل اول را به­عنوان صادر اول معرفی نموده­اند، ملاصدرا به روشی خاص، میان نظر عرفانی و حکمی در این مسئله جمع نموده و به وحدت این دو دیدگاه رأی داده است، در این مقاله به روش تحلیلی- انتقادی مواضع سلبی و ایجابی وجه جمع او را دربارۀ صادر اول بررسی کرده­ایم. حرکت علمی او دراین­باره از موضعی سلبی در همراهی با حکمت متعارف، آغاز و با رویکردی ایجابی به حکم به اتحاد عقل و وجود منبسط به­عنوان صادر اول ختم می­شود.},
keywords_fa = {وجود منبسط, عقل اول, حکمت متعالیه, صادر اول },
url = {http://erfanmag.ir/article-1-757-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-757-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {9},
Number = {18}, 
pages = {251-273}, 
publisher = {Scientific Association of Islamic Mysticism of Iran},
title_fa = {آسیب‌شناسی معنویت خردگریز
 و تبیین هم‌گرایی عقلانیت و  معنویت در عرفان علوی},
abstract_fa ={چکیده: جدال‌های تاریخیِ فلاسفه و عرفا در فرهنگ‌ها، به‌تدریج مسئله‌ای به‌نام ناسازگاری عقل و عشق را در ذهن‌ها به‌یادگار گذاشته است؛ در امتداد همین تفکر که درگذشته توسط صوفیه ترویج می‌شد، گروهی در جریان‌های معرفتی امروزی، از معنویت بدون عقلانیت سخن می‌گویند. برخی گرایشات عرفان‌های نوظهور مانند کریشنا مورتی، اشو و برخی جریانات روشنفکری جدید، در همین راستا قابل ارزیابی هستند. این مقاله بر آن است تا نشان دهد در عرفان امام علی علیه‌السلام این دو ساحت به‌ سازگاری رسیده و دارای هم‌زیستی معرفتی‌اند. چنان‌که پس از تأیید ارزش شناختی عقل و قلب در هندسه معرفتی عرفان علوی، مشخص می‌شود که عقل در استشراق قلب و قلب در استدراک نورانی عقل دخیل و تأثیرگذار است. نقش اول عقل به‌عنوان مقدمه‌ای بر سلوک معنوی و مشاهدات قلبی است که عقلی اعم از عقل کسبی و دفائن فطری می‌باشد و نقش دوم آن، عقل به‌اعتبار تبعیت قلب و استدراک حضوری حقایق نورانی است. و نقش سوم آن به‌عنوان شاخصی در رعایت اقتصاد و اعتدال سلوک و تبیین و تفسیر پسینی مشاهدات عرفانی است. ازاین‌رو جریانات مختلفی که علی‌رغم تنوع ظاهری، به‌نحوی معنویت و عرفان گسسته از عقلانیت و خردگریزی را دنبال می‌کنند در مدار دافعه عرفان علوی قرار می‌گیرند.},
keywords_fa = { عرفان علوی, عقلانیت, معنویت, عرفان},
url = {http://erfanmag.ir/article-1-759-en.html},  
eprint = {http://erfanmag.ir/article-1-759-en.pdf},  
journal = {Pažuhešnāma-ye ʿErfān: A Journal of Islamic Mysticism},  
issn = {2538-5135}, 
eissn = {2980-8421}, 
year = {2018}  
}