fa عرفان از غایت الهی تا غایات اومانیستی و دهری تصوف و عرفان تصوف و عرفان پژوهشي Research <p dir="RTL">عرفان در مفهوم حقیقی آن، بدان جهت که از سنخ سلوک و پیمودن است، غایت&shy;مند بوده و نیل به هدفی متعالی را مدّ نظر دارد. در اندیشۀ عرفان&shy;های توحیدباور و خدامحور، انسان حلقه فرجامین زنجیرۀ هستی نیست، بلکه این زنجیره پس از او سیر تکاملی دارد و در اوج کمال به ذات باری&shy;تعالی ختم می&shy;شود. براین پایه، عرفان&shy;های مبتنی‌بر ادیان یک فصل مشترک غایی دارند که عبارت از رهایی از بند وابستگی&shy;های مادی، شناخت خدا و وصول به حقیقت است. اما در سازمان اندیشه و سلوک عرفان‌های کهن بشری که مبنای توحیدی ندارند، غایت نیز الهی ـ توحیدی نیست و طریق سلوک به خدا منتهی نمی&shy;شود؛ افزون بر این، جنبۀ باطن&shy;گرایانه و و تلاش برای رهایی از قید مادیات، آن&shy;گونه که در عرفان&shy;هایی کهن بشری وجود دارد، در تعالیم و سلوک آن‌ها دیده نمی&shy;شود. عرفان&shy;های جدید به جهت اتکا بر عقلانیت سکولار و سازماندهی براساس مقتضیات دنیای مدرنِ مادی&shy;گرا، حرکت به سمت تعالی معنوی و کمال حقیقی را مد نظر قرار نمی&shy;دهند. بلکه، اگر حرکتی هم باشد از سنخ حرکت دوری و چرخشی است که در عمل به درجا زدن منجر می&shy;شود. برخی نیز کاملا ایستا&nbsp; بوده و غایت&shy; ویژه&shy;ای ندارند.</p> 99 124 http://erfanmag.ir/browse.php?a_code=A-10-1-58&slc_lang=fa&sid=1 محمدرضا عابدی 1003194753284600755 1003194753284600755 Yes محمد خاکپور 1003194753284600756 1003194753284600756 No