fa تأملی در احکام اطلاقی ذات الهی عرفان عرفان پژوهشي Research <span dir="RTL" lang="AR-SA" style="font-size:11.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">دیدگاه عرفا در زمینه حکم‌ناپذیری ذات الهی به دو صورت تفسیر شده است: برخی &laquo;ذات بما هی ذات&raquo; را برتر از هر حکم و توصیفی دانسته‌ و همه توصیف‌های ذات را ناظر به &laquo;ذات به حسب تعینات&raquo; دانسته‌اند، و برخی مدعی شده‌اند که &laquo;ذات به لحاظ مقام اطلاق&raquo; فقط احکام مقیدات را نمی‌پذیرد و توصیف آن با احکامی اطلاقی که مضمون آنها هیچ‌گونه تقیید و محدودیت و نقص و تنزلی برای مقام اطلاق به شمار نمی‌رود، صحیح است. به عبارت دقیق‌تر، خود اطلاق مقسمی احکامی دارد که به هیچ یک از تعینات و مقیدات، اعم از لابشرط قسمی، به شرط‌ لا و به شرط شیء، مربوط نمی‌شوند. طبعا این احکام، احکام مطلق بما هو مطلق‌اند نه احکام مطلق بما هو متعین. در نوشتار حاضر، با روش تحلیلی ـ توصیفی، شواهد تفسیر دوم را ارزیابی کرده‌ و نشان داده‌ایم که این تفسیر نه مطابق سخن عارفان است و نه فی‌نفسه صحیح است.</span></span> <span style="font-size:9.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">The mystics&#39; perspective on the ineffability of the Divine Essence has been interpreted in two ways: some have considered the &quot;Essence qua Essence&quot; (dhāt bi-mā hiya dhāt) as transcendent beyond any attribute or description, regarding all descriptions of the Essence as referring to the &quot;Essence according to its determinations&quot; (dhāt bi-ḥasab al-taʿayyunāt). Others have claimed that the &quot;Essence in respect of its absoluteness&quot; (dhāt bi-liḥāẓ maqām al-iṭlāq) only rejects the attributes of conditioned entities (muqayyadāt), and that describing it with absolute attributes whose content involves no restriction, limitation, deficiency, or descent for the station of absoluteness is valid. More precisely, absoluteness itself as a divisive category (maqsam) has attributes that do not pertain to any of the determinations and conditioned entities, whether unconditional in a particular sense (lā bi-sharṭ qismī), conditional upon negation (bi-sharṭ lā), or conditional upon something (bi-sharṭ shayʾ). Naturally, these attributes are absolute attributes qua absolute, not absolute attributes qua determined. In this paper, using an analytical-descriptive method, we have evaluated the evidence for the second interpretation and demonstrated that this interpretation is neither consistent with the words of the mystics nor correct in itself.</span></span> ذات الهی, مطلق, تعین, حکم, احکام اطلاقی, عرفان. God's essence (Divine nature), absolute, determinism, description (judgment), absolute (non-specific) description. 122 142 http://erfanmag.ir/browse.php?a_code=A-10-549-3&slc_lang=fa&sid=1 Ahmad Saeidi احمد سعیدی ahmadsaeidi67@yahoo.com 10031947532846005242 10031947532846005242 Yes Imam Khomeini Education and Research Institute مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)