دوره 9، شماره 17 - ( پاییز و زمستان 1396 1396 )
جلد 9 شماره 17 صفحات 253-231 |
برگشت به فهرست نسخه ها
چکیده: (3286 مشاهده)
چکیده: انسانِ گذشته و امروز و آینده، در همه حال، نیازمند یافتن راهحلی برای حذف یا کاهش درد بوده و هست و خواهد بود. درد واژهای کلیدی در حل معمای سعادت بشر است. یعنی نمیتوان برنامهای کارامد برای سعادت بشر پیریزی کرد و درعینحال، نسبت به این واژه بیتفاوت بود. تصوف نیز همچون بسیاری از ادیان و مکاتب، درصدد ارائه راه حل برای دردهای بشر بوده و سعی کرده نهتنها لایههای سطحی درد، بلکه لایههای عمیقتر آن را نیز بکاود. مقاله حاضر، اذعان میکند آموزههای اخلاقی صوفیان، عملاً در کاهش دردهای فردی و اجتماعی تأثیر چشمگیری ایفا میکنند، ولی بخش قابل توجهی از تعالیم صوفیانه در مواجهه با دردها را مبتنیبر موضعی منفعلانه و پذیرا میبیند و هرچند باید اقرار کرد که انفعال در وقت اضطرار، خودْ کاهنده درد است ولی نمیتوان آن را به شکل یک نسخه کلی، در همه شرایط برای بشر تجویز کرد.
کلیدواژهها: تصوف، درد مادی، درد جسمی، درد روانی، سازش با درد، مبارزه با درد
کلیدواژهها: تصوف، درد مادی، درد جسمی، درد روانی، سازش با درد، مبارزه با درد
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |