دوره 17، شماره 1 - ( پائیز و زمستان 1404 1404 )
جلد 17 شماره 1 صفحات 204-180 |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشگاه گیلان
چکیده: (256 مشاهده)
یکی از مسائل بسیار مهم در حوزه هستیشناسی و انسانشناسی، مسأله کمال نهایی انسان است و عامل اصلی اضطراب در آن، حیرانی در حوزه معرفتشناسی است. این در حالی است که اندیشمندان مسلمان با الهام از منبع وحی، هیچ تردیدی ندارند که کمال نهایی انسان، همان قرب الهی است که متأسفانه فهم از آن، دچار عرفینگری شده است. هدف این نوشتار، گشایش افق معرفتی در خصوص مبانی هستیشناختی و نیز معرفتشناختی قرب الهی در حکمت اسلامی است. یافتههای این نوشتار حکایت از این مطلب دارد که قرب الهی، از مقوله «شهود أسرار عالم غیب» و امری «تشکیکی» است که در نهایت، به «شهود المفصل مجملاً» یا همان «شهود کثرت در وحدت و إضافه إشراقیه موجود در نظام هستی» ختم میشود. «عامل رتبهبندی انسانها» نیز به همان تشکیکی بودن قرب الهی باز میگردد. شروع قرب، از شهود أسرار عالم ملکوت و پایان بیپایان آن، شهود فنای کثرات طولی و عرضی، در ذات الهی است. همچنین قرب الهی، سلوک اختیاری مربوط به حیات دنیوی است و نه حیات اخروی، و آنچه در آخرت با آن مواجه میشویم، تنها باطن دامنه توسعهیافتگی شهودی در حیات دنیوی است.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |